~ Life is like a boat ~

Disclaimer I:

"Hikaru no Go" belongs to Hotta Yumi and Obata Takeshi, Shueisha and NED

*

Disclaimer II:

This series of fanfiction belongs to Maaya or "Chaineddove", who kindly granted me a permission to translate her very much adorable fictions and post them here. Thank you so, so much~!

*

W A R N I N G

เนื้อหาของแฟนฟิคชั่นเรื่องนี้มีบางส่วนบางตอนที่มีกลิ่นอายของ Shounen-Ai/Slight YAOI หากท่านรู้สึกไม่สบายใจกับเนื้อหาทำนองนี้ โปรดข้าม entry เหล่านี้ไปนะคะ

*

**********

*

Title: 5 of Five

Fandom: Hikaru no Go

Rating: G [for this part]

Pairing: Slight HikaAki

*

*********

*

*

*

N E V E R   L E T   Y O U   G O

*

กระแสลมแรงที่พัดเหนือแผ่นน้ำทำให้อากาศในเดือนพฤษาดูหนาวเย็นกว่าปกติ แต่มือของโทยะที่เขากุมอยู่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ตัวเขารู้สึกอบอุ่น เขากุมมือนั้นไว้ตามสัญชาตญาณ เพราะรู้สึกแปลกๆ ว่าถ้าหากไม่ทำแบบนี้ สายลมนั่นจะหอบเอาโทยะหายไปด้วย และโทยะก็ปล่อยให้เขากุมมืออยู่อย่างนี้ เกาะเกี่ยวนิ้วเอาไว้ด้วยกัน คู่อริของเขาจ้องมองไปยังฟ้าสีครามเบื้องหน้า และดูเหมือนสายลมจะทำให้พวงแก้มนั้นเป็นสีเข้ม หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะอย่างอื่นก็ได้ เรือข้ามฝากโคลงเคลงไปมาท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงบของยามเช้า ฮิคารุรู้ตัวว่าเขาควรจะรู้สึกเศร้าใจ แต่ก็ทำไม่ได้ขณะที่มีโทยะยืนอยู่ข้างๆ และลมก็พัดให้ผมที่จัดทรงเอาไว้อย่างดีนั้นดูยุ่งเหยิง

พวกเขายังคงไม่พูดอะไรกันเมื่อเรือเทียบท่า มือของทั้งคู่ยังคงประสานอยู่ด้วยกันตอนที่ฮิคารุจูงมือคู่อริของเขาไปตามทางที่เขาชอบเดินคนเดียว ขึ้นลงไปตามเนินและถนนสายคดเคี้ยว ผ่านศาลเจ้าและบ้านเรือนที่ประดับธงปลาคาร์พที่โบกสะบัดไปตามแรงลม ในบางครั้งความเงียบก็โถมเข้าครอบงำตัวเขาเมื่อมาถึงที่นี่และอยู่โดดเดี่ยวท่ามกลางทะเลกับท้องฟ้ากับความคิดของตัวเอง ในหัวของเขามีแต่ความเงียบงันและเขาก็ยังไม่มีเวลาพอที่จะปรับตัวเองให้เข้ากับความเงียบนั่นด้วย บางครั้งเขาก็พูดกับตัวเองขณะที่เดินไปตามทางเหล่านั้นเพื่อไม่ให้ทุกอย่างมันเงียบสนิทจนเกินไป แต่โทยะที่อบอุ่นและมีตัวตนอยู่จริงและอยู่ด้วยกันในตอนนี้ทำให้ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใดๆ จนกระทั่งพวกเขามาถึงศาลเจ้าและต่อเข้าไปท่ามกลางป้ายหินจำนวนมากมาย

ฮิคารุคุกเข่าและโทยะก็ทำตาม น่าแปลกดีเหมือนกันที่จู่ๆ เขาก็รู้สึกสบายใจกับความเงียบสงบนี่ ฮิคารุคิดขณะที่ค้อมศีรษะคำนับ ปีที่แล้วเขามาถึงที่นี่แล้วร้องไห้ เขารู้สึกได้ว่าสถานที่แห่งนี้ผูกพันอยู่กับอดีต มีวิญญาณอยู่ที่นี่ ถึงแม้ว่าจะยังสงสัยอยู่ว่าจะเหมือนกับสิ่งที่เขาคุ้นเคยด้วยหรือไม่ก็ตามเถอะ บรรยากาศที่ล้อมรอบตัวนั้นเต็มไปด้วยวิญญาณ ความทรงจำ สิ่งที่เขาไม่ได้พูดออกมา และสิ่งต่างๆ ที่เขายังทำไม่สำเร็จ แต่ในตอนนี้ความโศกเศร้านั้นเจือจางลง เขารู้สึกสบายใจขณะที่คุกเข่าอยู่กลางแสงแดดและนกนางนวลที่ส่งเสียงร้องอยู่เหนือศีรษะ

นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาคาดว่าจะเกิดขึ้น ไม่มีคำพูดที่กราดเกรี้ยว ไม่มีการกล่าวโทษ หรือความเกลียดชัง มีแค่ท่าทางที่เหมือนกำลังคิดทบทวนและคำสัญญาว่าจะมาเจอกับเขาที่สถานีรถไฟในเช้าของวันถัดไป มันช่างดูง่ายดายจนเหลือเชื่อ ฮิคารุสงสัยว่าโทยะมีสัมผัสเรื่องวิญญาณเหมือนกันหรือเปล่า อาจจะไม่มีก็ได้ ที่นี่คือที่สำหรับตัวเขาอย่างแท้จริง เป็นที่ที่เขาเลือกใช้เป็นสัญลักษณ์แทนสิ่งที่เขาได้สูญเสียไป ความจริงเขาน่าจะเลือกเอาห้องใต้หลังคาที่บ้านตามากกว่า มันออกจะเป็นเรื่องงี่เง่าอยู่บ้างที่เที่ยวตระเวณไปตามศาลเจ้าในเมืองต่างๆ ทั้งๆ ที่คนที่เขามาไว้อาลัยให้นั้นไม่ได้ ฝัง อยู่ตามสถานที่เหล่านั้นสักหน่อย โทยะคงคิดว่าเขาเป็นเจ้างั่งคนหนึ่งแน่ๆ แล้วทำไมถึงไม่ยอมพูดอะไรออกมาบ้างล่ะ?

เขาหันหน้าไปข้างๆ และรู้สึกกลัวกับสิ่งที่ตัวเองอาจจะเห็น เขากลับเห็นโทยะกำลังมองมาทางเขา และจู่ๆ ก็รู้สึกขึ้นมาว่าตลอดชีวิตที่ผ่านมานี่ยังไม่เคยเจออะไรที่งดงามได้เท่ากับพวงแก้มเรื่อๆ และรอยยิ้มเขินๆ ของโทยะในตอนนี้ "เป็นอะไรหรือเปล่า?" โทยะถามทำลายความเงียบขึ้นมา และก็ดูเหมือนว่าเจ้าตัวคงจะไม่ได้คิดว่านี่เป็นเรื่องไร้สาระอยู่เลย

"ชั้นดีใจนะที่นายอยู่ที่นี่" ฮิคารุพูด "ชั้นดีใจที่นายอยู่ที่นี่กับชั้น ตรงนี้..."

"ชั้นรู้น่ะ" โทยะตอบ ฮิคารุเพิ่งจะรู้สึกตัวว่ายังไม่ได้ปล่อยมือจากอีกฝ่ายก็ตอนที่รู้สึกถึงการบีบมือให้กำลังใจเบาๆ นี่เอง

เขาโน้มตัวไปตามสัญชาตญาณและประทับริมฝีปากที่มุมปากของโทยะอยู่ครู่หนึ่ง โทยะจ้องมองเขา ใบหน้านั้นกลายเป็นสีชมพูที่เข้ากับเสื้อสีน่าเกลียดตัวที่สวมอยู่อย่างไม่มีที่ติ ฮิคารุห้ามใจไม่ไหว เขารวบตัวโทยะเอาไว้ในอ้อมแขนและโอบกระชับเอาไว้แนบแน่นก่อนที่สายลมจะหอบเอาคนสำคัญคนนี้ลอยหายไปด้วย

*

*

*

**********