~ Life is like a boat ~

Disclaimer I:

"Hikaru no Go" belongs to Hotta Yumi and Obata Takeshi, Shueisha and NED

*

Disclaimer II:

This series of fanfiction belongs to Maaya or "Chaineddove", who kindly granted me a permission to translate her very much adorable fictions and post them here. Thank you so, so much~!

*

W A R N I N G

เนื้อหาของแฟนฟิคชั่นเรื่องนี้มีบางส่วนบางตอนที่มีกลิ่นอายของ Shounen-Ai/Slight YAOI หากท่านรู้สึกไม่สบายใจกับเนื้อหาทำนองนี้ โปรดข้าม entry เหล่านี้ไปนะคะ

*

**********

*

Title: 5 of Five

Fandom: Hikaru no Go

Rating: PG-15 [for this part]

Pairing: Slight HikaAki, or vice versa

*

*********

*

*

*

J U S T   L I K E   S U M M E R   R A I N

*

ฮิคารุชอบฝน เขามักหาเหตุผลที่จะออกไปข้างนอกโดยไม่ได้หยิบร่มติดมือไปด้วย เขาชอบเวลาที่น้ำฝนเย็นๆ ไหลชโลมใบหน้า ทำให้เส้นผมลีบติดหน้าผาก และละลายความคิดในหัวกับความเงียบให้หายไปด้วยเสียงที่ดังเป็นจังหวะเวลาที่หยดน้ำตกลงมากระทบทางเดิน เขารู้ตัวว่าอากิระคิดว่าตัวเขาน่ะบ้า และยังรู้ด้วยว่าถึงแม้จะตัวเปียกเละเทะอย่างไร ก็ยังเดินเข้าห้องโถงที่กว้างขวางของบ้านโทยะและทำน้ำหยดใส่พื้นไม้ราคาสูงลิบนั่นได้อยู่ดี

เขาปล่อยให้ทำเทศนายาวยืดนั่นเข้าหูซ้ายทะหูขวาตามเคย และรับผ้าขนหนูที่เจ้าของบ้านยัดใส่อ้อมแขนมาเช็ดแล้วเขย่าหัวไปมาให้น้ำออกจากหู อากิระส่งเสียงร้องอย่างไม่พอใจ เพราะตอนนี้ที่เสื้อกั๊กไหมพรมกับที่ปกสีขาวของเสื้อเชิ้ตราคาแพงที่เจ้าของบ้านสวมอยู่นั้นก็มีหยดน้ำเล็กๆ เกาะพราว และฮิคารุก็มั่นใจว่ามันคงจะเปียกไปถึงศักดิ์ศรีของเจ้าตัวด้วย "-สลัดตัวยังกับหมาแนะ และก็นะ ชินโด ถ้าหากนายคิดว่าชั้นจะมาเปิดประตูรับทุกครั้งที่นายอยู่ในสภาพนี้หล่ะก็ นายน่าจะ..."

คำพูดที่พรั่งพรูออกมาอย่างไม่ขายสายถูดขัดจังหวะเมื่อฮิคารุคว้าข้อมือและดึงอากิระเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนที่เปียกโชกอย่างพอเหมาะพอดี ฮิคารุรู้ว่าจะต้องระมัดระวังอย่างสุดๆ เพื่อกะเวลาให้ริมฝีปากประทับกันก่อนที่อากิระจะรู้ตัวและขัดขืน แล้วเมื่ออากิระหายเกร็ง ร่างที่แนบชิดกันก็อบอุ่นและนุ่มนวล หลังจากที่ฮิคารุยอมถอนริมฝีปากออกไป อากิระจึงลืมตาขึ้นพร้อมระบายลมหายใจออกมาเบาๆ

"ตอนนี้ชั้นเป็นชินโดหรือยัง?"

"เป็นตอนที่นายทำชั้นรำคาญน่ะสิ" อากิระบอก "นายน่ะเปียกซ่กเลยนะ"

"นายด้วยนะ" ฮิคารุตอบและจูบที่จมูกของเจ้าของบ้าน เพราะว่าคนในอ้อมแขนของเขานี้น่ารัก เจ้าอารมณ์ และเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาได้เห็นมาในวันนี้

"เพราะ นาย นั่นแหละ เดี๋ยวนายได้เป็นหวัดแน่" อากิระพูด "มืดขนาดนี้แล้ว นี่นายไปไหนมา?"

"ชั้นพลาดรถไฟเที่ยวบ่ายน่ะ" ฮิคารุตอบ "ช่างมันเหอะ ตอนนี้มันหน้าร้อนแล้วนะ ชั้นน่ะไม่เป็นไรหรอก"

"เพิ่งจะต้นพฤษภาเอง" อากิระบอกและดึงแขนเสื้อของเขา "ตามขึ้นมาข้างบนสิ ก่อนที่นายจะซีดไปทั้งตัว"

อากิระเปิดน้ำใส่อ่าง และพวกเขาก็ลงไปนั่งเบียดกันอยู่ในอ่างแคบๆ ที่ล้อมรอบไปด้วยไอน้ำ หยดน้ำฝนยังคงตกกระทบที่หน้าต่าง ฮิคารุใช้นิ้วไล้ไปตามรอยเปียกตรงท้ายทอยของอากิระ แบ่งผมที่เปียกชื้นให้แยกออกจากกัน อากิระรู้สึกสั่นสะท้านไปกับสัมผัสนั้น เขาโน้มตัวไปข้างหน้าและแนบคางกับหัวเข่า "อินโนะชิมะเป็นอย่างไรบ้าง?"

"แฉะ" ฮิคารุตอบ แล้วไล้นิ้วไปตามหัวไหล่ที่เขารู้สึกว่ามีความตึงเครียดแฝงอยู่ "ฝนตกหนักมาก ขนาดว่าเรือข้ามฝากต้องหยุดวิ่งเลยแหละ แถมสะพานยังปิดซ่อมอีกต่างหาก ชั้นต้องติดสินบนให้คนพาข้ามแม่น้ำมาน่ะ"

"แล้วนายก็ยืนตากฝนตลอดบ่ายเลยสินะ"

"งั้นมั้ง"

"ไม่มีร่มด้วย"

"งั้นมั้ง"

"นายนี่เหลือเกินจริงๆ" ฮิคารุรู้สึกถึงรอยยิ้มในน้ำเสียงนั้น อากิระเอนหลังมาอิงกับแผ่นอกของฮิคารุและซบศีรษะกับไหล่ของเขา "นายคิดว่าเขาอยากให้นายปอดบวมตายรึไง?"

ฮิคารุยิ้มออกมาในที่สุดเมื่อคิดถึงคนคนนั้นกับการคุกเข่าเงียบๆ อยู่ในสุสานที่ชื้นแฉะในอินโนะชิมะอย่างเช่นในวันนี้ "หมอนั่นน่ะชอบร่ม แต่ไม่ยอมเชื่อที่ชั้นบอกว่าคนเราไปเยือนดวงจันทร์มาแล้ว"

เสียงหัวเราะของอากิระวิ่งผ่านเข้ามาในตัวเขา "นายนี่ไม่ได้เรื่องเลยนะ"

"ถ้าเป็นหวัดจริง" ฮิคารุพูดต่อไป "นายก็ต้องคอยดูแลชั้นอยู่ดี"

"ไม่ซะหล่ะ" อากิระเถียง "ไม่มีทางแน่ถ้านายเป็นหวัดเพราะตั้งใจลืมเอาร่มไปด้วย"

"นายต้องดูแลชั้นแน่ๆ" ฮิคารุพูดอย่างมั่นใจ

"งั้นปีหน้า ชั้นไปกับนายนะ" อากิระเลิกต่อล้อต่อเถียงและพูดต่อไป "ชั้นอยากไปด้วย"

ฮิคารุคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ที่อยู่ด้วยกันแบบนี้ก็เรื่องหนึ่ง แต่อินโนะชิมะมันคนละเรื่องกัน อาจเป็นเพราะรู้ว่าเขาจะต้องไปรำลึกถึงใครคนหนึ่งที่อาจจะยืนคั่นกลางอยู่ระหว่างเขาทั้งสองคน ถ้าหากใครคนนั้นยังอยู่ในตอนนี้ เขาคิดว่าถ้าหากไม่ใช่เพราะอินโนะชิมะ เขาทั้งสองก็อาจจะไม่ได้อยู่ตรงนี้ - อย่างนี้ - เป็นแน่ คงจะไม่มีผิวอุ่นๆ ลื่นๆ ให้เขาสัมผัส คงไม่มีผมยาวที่เปียกแนบกับคอและไหล่ คงไม่มีใครมาเปิดประตูรับหลังจากที่เขาไปเดินตากฝนมา ในตอนนี้ พวกเขาคุยกันได้อย่างเป็นธรรมชาติในเรื่องว่าหมอนั่นอยากได้อะไร คิดอะไร หรือทำอะไร ซึ่งสิ่งเหล่านี้คงไม่มีทางเกิดขึ้นถ้าเหตุการณ์มันเป็นไปอีกรูปแบบหนึ่ง แต่ฮิคารุรู้ดีว่าคงไม่มีทางอื่นที่จะนำมาสู่ที่นี่เป็นแน่

เขาใช้วงแขนโอบกระชับอากิระให้แน่นขึ้นและบอกตัวเองให้ปล่อยเงาทั้งหลายให้อยู่อย่างสงบสุขได้แล้ว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาก็อยู่ที่นี่ในตอนนี้ "ขอบใจที่ทำให้ชั้นอุ่นขึ้นนะ" เขาพึมพำเบาๆ และรู้ว่าอากิระเข้าใจว่านั่นหมายถึงตัวเขายังไม่พร้อมที่จะพูดอะไรในตอนนี้ แต่เขาจะลองคิดดูอีกที

อากิระหมุนตัว ทำน้ำกระฉอกไปนองบนพื้นห้องและผิวกายที่สัมผัสกันนั้นส่งความรู้สึกสั่นสะท้านไปทั่วตัวฮิคารุ สิ่งที่อยู่ในดวงตาคู่นั้นชวนให้คิดว่าอีกประเดี๋ยวพวกเขาคงจะรู้สึกอบอุ่นกันมากกว่านี้แน่ๆ หยดน้ำร่วงหล่นจากปลายผมของคนในอ้อมแขนและไหลไปตามแผ่นอกของเขาเหมือนหยดน้ำฝนที่อบอุ่น ฮิคารุยิ้มและหลับตาลง

*

*

*

**********

J U S T   L I K E   S U M M E R   R A I N - ends.