~ Life is like a boat ~

Disclaimer I:

"Hikaru no Go" belongs to Hotta Yumi and Obata Takeshi, Shueisha and NED

*

Disclaimer II:

This series of fanfiction belongs to Maaya or "Chaineddove", who kindly granted me a permission to translate her very much adorable fictions and post them here. Thank you so, so much~!

*

W A R N I N G

เนื้อหาของแฟนฟิคชั่นเรื่องนี้มีบางส่วนบางตอนที่มีกลิ่นอายของ Shounen-Ai/Slight YAOI หากท่านรู้สึกไม่สบายใจกับเนื้อหาทำนองนี้ โปรดข้าม entry เหล่านี้ไปนะคะ

*

**********

*

Title: 5 of Five

Fandom: Hikaru no Go

Rating: G [for this part]

Pairing: Slight AkiHika

*

*********

*

*

*

S O M E T H I N G   I   W A N T   T O   S A Y

*

ชินโดยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านของเขาและนั่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนักหรอก นี่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นครั้งคราว ปกติก็มักจะเป็นเวลาที่อากิระไม่อยากรับแขกที่สุด มันเป็นความสามารถเฉพาะตัวของชินโดที่จะมาขัดจังหวะช่วงเวลาเรียนโกะ ระหว่างกินข้าว หรือไม่ก็ตอนที่หลับอยู่ คงจะเป็นเพราะชินโดไม่เข้าใจว่าคนปกติเขาใช้ชิวิต กันอย่างอย่างไรแน่ๆ แต่ความจริงที่ว่าอากิระก็ไปเปิดประตูให้เขาเข้าบ้านทุกครั้งนั้นไม่ใช่เรื่องของความอดทน จริงๆ เขาก็ทะเลาะกับตัวเองอยู่เหมือนกัน เพราะถ้าหากเขาไม่ยอมออกไปเปิดประตูรับ ชินโดก็คงจะยืนอยู่หน้าประตูทั้งคืนและทำให้เพื่อนบ้านตกใจเอาได้

ชินโดยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านของเขาไม่ใช่เรื่องแปลก และอากิระก็ไม่คิดทำอะไรเป็นพิเศษเลยสักครั้ง เขาปล่อยให้ชินโดเดินเข้ามาเหมือนเคย - แต่ก็ปรับความคิดซะใหม่เมื่อได้กลิ่นลมหายใจและเห็นว่าดวงตาสีเขียวของผู้มาเยือนนั้นดูซึมๆ "นายเมาอยู่นะ" เขาพูด รู้สึกตระหนกระคนหวาดกลัวนิดๆ เพราะถึงจะเคยเห็นคนตรงหน้ามาทุกรูปแบบทุกอารมณ์แล้ว ก็ไม่เคยเห็นชินโดเป็นแบบนี้มาก่อนเลย

ชินโดยักไหล่ให้ เหมือนจะบอกว่า แล้วไงล่ะ? "ก็นิดหน่อย ชั้นเกลียดสาเกน่ะ" เขาโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่แจ่มชัดจนคนฟังแปลกใจ "น่าขยะแขยงชะมัด"

แขกของเขาสะดุดหัวทิ่มขณะพยายามถอดรองเท้า อากิระคว้าตัวเอาไว้โดยสัญชาตญาณ (ล้วนๆ) "นายกินเหล้าไปทำไม?" เขาถามออกไปด้วยความโมโหแล้วก็พาชินโดไปนั่งในห้องรับแขก ไม่งั้นก็ต้องยืนพยุงหมอนี่อยู่หน้าบ้านแหละนะ

"เพราะ... คิดว่าจะดีน่ะสิ" แล้วก็ยักไหล่อีกรอบ ทำท่าเหมือนหัวเสีย "ไม่ใช่เลยสินะ"

"ทำไมถึงคิดว่าจะดีล่ะ?"

"ห้าพฤษภา" ชินโดบอก ราวกับว่านั่นเป็นเหตุผลสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง "ไม่ก็จะถึงตอนเที่ยงคืนนี่แหละ" อากิระคิดว่าตัวเองไม่เข้าใจที่แขกของเขาพูดมานัก แต่ก็สังเกตมานานแล้วว่าชินโดดูไม่ค่อยปกตินักในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ยกเว้นบนกระดานโกะ - ที่ตรงนั้นเขาจะกลายเป็นปิศาจดีๆ นี่เอง อาทิตย์ที่แล้ว อากิระเจอเขาถล่มซะยับเยินในลีกอูสะ ตอนนี้คนตรงหน้าเขาคงทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว เพราะกลายเป็นคนเมาที่ขมวดคิ้วมุ่น และเห็นได้อย่างชัดเจนว่าคงรู้สึกขมขื่นใจอยู่ด้วย "แบบว่า" ชินโดพูดต่อไปแล้วซบศีรษะกับไหล่ของอากิระ "มันเงียบเกินไปน่ะ ชั้นนอนไม่หลับ เลยคิดว่าสาเกคงทำให้หลับได้น่ะ"

อากิระปล่อยให้คู่อริของเขาอยู่ในท่านั้น ทั้งๆ ที่รู้สึกขัดเขินอย่างหนัก เอาน่ะ เขาพยายามหาเหตุผลจนได้ว่าหลังจากนี้เขาจะโทษว่าเป็นเพราะชินโดเมาหยำเป เลยต้องมาอยู่ในสภาพใกล้ชิดกันแบบนี้ "ไม่ได้ช่วยอะไรเลยสินะ ไม่งั้นนายคงไม่มาที่นี่หรอก"

"ไม่ได้ช่วยอะไรเลย" ชินโดทวนคำพูดของเขา "เงียบสนิท ชั้นชอบที่จะโดนนายตะโกนใส่มากกว่าอีกนะ"

"ชินโด นายคงจะเป็นคนเดียวในโลกที่ชอบให้คนมาตะโกนใส่สินะ" เอาเป็นว่าเขาไม่ได้ตะโกนหรอกนะ น้ำเสียงของเขาเจือความรำคาญอยู่ด้วย แต่ก็โดนความอ่อนโยนที่ตัวเองพยายามกลบเกลื่อนอยู่บดบังไปเกือบหมด ปกติแล้วชินโดเป็นพวกเฮฮาชอบทำเสียงดัง เลยทำให้อากิระเลี่ยงที่จะไม่แสดงความรู้สึกแบบนั้นออกมาได้ แต่ก็มีบางช่วงบางทีที่เขาอยากจะปลอบโยนอย่างล้นเหลืออยู่เหมือนกัน เขาสงสัยว่าทำไมคนจำพวกที่สุดสดใสเฮฮาอย่างชินโดถึงมายืนอยู่ที่หน้าบ้านเขาด้วยท่าทางที่ดูท้อแท้หมดหวังอย่างนี้ได้?

"อย่างน้อยที่สุดก็ยังมีเสียงอะไรบ้างหล่ะน่า" ฮิคารุพูด "ไม่งั้นในหัวชั้นมันจะเงียบสนิทจนเกินไป มาเล่นโกะกันเถอะ" จู่ๆ เขาก็ตัดสินใจแล้วค่อยๆ เดินออกไป อากิระเฝ้ามองอย่างตะลึงตอนที่คู่อริของเขากวักมือเรียกให้มาที่กระดานโกะขณะกำลังทรุดตัวลงนั่งกับพื้นและทำให้โถเม็ดโกะคว่ำจนหมากสีดำกระเด็นไปทุกทิศทุกทาง

"นายน่าจะนอนดีกว่านะ" อากิระบอก แต่ชินโดกลับเริ่มเก็บเม็ดหมากที่กระจัดกระจายอยู่ "สลดอยู่อย่างนี้ได้แพ้ชั้นยับแน่ๆ"

"เดี๋ยวก็รู้เองน่า" ชินโดพูดขณะที่พยายามเก็บเม็ดหมาก อากิระถอนหายใจและยอมจำนน นั่นก็เพราะเขาไม่คิดที่จะลากชินโดไปที่ที่เจ้าตัวควรจะอยู่อย่างห้องนอนแขกอยู่แล้ว เขานั่งลง แต่ชินโดกลับคว้าเอาโถข้างหน้าเขาไปไว้ข้างตัวก่อนที่จะเริ่มเรียงเม็ดหมาก

ความสนใจของอากิระที่มีต่อเกมที่ค่อยๆ เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมานั้นแปรเปลี่ยนเป็นความสับสน เขารู้สึกว่าตัวเองคุ้นเคยกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงนี้ อากิระจ้องหน้าคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามที่ยื่นโถหมากดำมาให้หลังจากที่เจ้าตัววางหมากตาสุดท้ายเสร็จ "นายถือหมากดำอยู่นะ" เขาพูดออกมา

"ใช่" ฮิคารุตอบ "อันนั้นชั้นรู้น่า ชั้นเคยถือหมากดำ รับไว้ซะสิ"

"ใครถือหมากขาว?"

ชั่วขณะนั้น แววตาซึมกระทือของชินโดถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวอย่างเหลือแสนจนอากิระไม่สามารถพูดอะไรต่อไปได้ เขารับโถหมากดำมาและวางตาแรกของเขาบนกระดานหลังจากที่มองดูอยู่ครู่หนึ่ง ชินโดวางตาต่อไปหลังจากนั้นไม่นาน มือคู่อริของเขาสั่นจนอากิระคิดว่าเจ้าตัวอาจจะทำเม็ดหมากหล่นก็ได้ แต่เม็ดหมากก็สัมผัสกระดานพร้อมเสียง พา-ชิ อากิระจ้องหมากตานั้นอยู่ครู่หนึ่ง เขาพยายามระงับความกังวลที่กำลังพุ่งพล่านอยู่ในตัว "นี่มัน..."

"เล่นสิ" ชินโดบอกเขาสั้นๆ อากิระทำตาม และสลัดความคิดที่ว่าเขาน่าจะชนะเกมนี้ง่ายๆ ออกไป

พวกเขาเล่นโกะกันตลอดคืน อากิระคิดว่ามันก็ดีเหมือนกันที่ไม่มีคนมาคอยจับเวลาอยู่ด้วย เพราะว่าเขาทั้งสองต่างเล่นโกะโดยใช้รูปแบบที่ไม่ใช่แบบของตัวเอง ตัวเขากำลังเล่นโดยใช้วิธีเดินหมากแบบชินโด วางหมากในที่ที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้และคนทั่วไปคาดไม่ถึง เกมดำเนินไปอย่างช้าๆ และหยุดเป็นระยะๆ เพราะพวกเขาต้องระวังรักษารูปแบบการเดินหมากเอาไว้ด้วย มือของชินโดหายสั่นแล้ว คู่อริของเขากำลังเดินหมากอย่างตั้งอกตั้งใจ ไม่ได้เล่นเหมือนคนที่กำลังเมาเหล้าอยู่และก็ไม่ได้เดินหมากตามสไตล์ของตัวเองอยู่เช่นกัน

อากิระรู้ตัวว่าเขากำลังจะแพ้

เกมกระดานนี้จบลงในตอนรุ่งสาง อากิระจ้องมองกระดานและคำนวณผล ห้าแต้มครึ่ง ถ้าไม่รวมแต้มต่อก็เสมอกัน "เอาล่ะ" ชินโดพูดและจ้องมองที่กระดานอยู่นานจนอากิระแน่ใจว่าเจ้าตัวคงจะเรียงหมากกระดานนี้ใหม่ได้แม้กระทั่งในยามหลับ คู่อริของเขาทรุดตัวลงทันที ราวกับว่าจู่ๆ สิ่งที่ค้ำยันให้เขานั่งตัวตรงอยู่ได้หายวับไปเสียเฉยๆ "เรียบร้อย" เขาพึมพำออกมา

อากิระนึกขึ้นได้ว่าขาของเขาก็หมดความรู้สึกและกำลังปวดหัวตุบๆ อยู่ด้วย หกหรือว่าเจ็ดชั่วโมงกันแน่? เขาเองก็ไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว ตัวของชินโดเอียงมาบังกระดานโกะไว้ครึ่งหนึ่ง แต่อากิระก็ยังคงเห็นภาพรวมทั้งหมดอยู่ในความทรงจำ "อะไรอีกล่ะ?" เขาถาม ยังหายใจไม่ค่อยทั่วปอดเท่าไหร่

ชินโดเงยหน้าขึ้นมองไปทางหน้าต่าง หน้าตาดูไม่อมทุกข์อีกต่อไป เขายิ้มออกมาบางๆ ขณะที่มองดูดวงอาทิตย์ขึ้นและพูดว่า "ให้ชั้นเล่าเรื่องบางอย่างให้นายฟังนะ"