~ Life is like a boat ~

พอโตขึ้นมาหน่อย ก็ถึงเวลาที่ได้อ่านหนังสือ ["จริงๆ" - ในความหมายของผู้ใหญ่ที่ไม่สนับสนุนให้ลูกหลานอ่านการ์ตูน เพราะการ์ตูนมันไร้สาระ] ที่มีแต่ตัวหนังสือเต็มพรืด ตั้งแต่หน้าแรกถึงหน้าสุดท้าย และก็เป็นหนังสือที่ไม่ใช่หนังสือเรียนด้วย เพราะถึงอย่างไรหนังสือเรียนของเด็กๆ ก็ยังมีภาพประกอบ ไม่ว่าจะเป็นเด็กประถมหรือเด็กมหาวิทยาลัย ก็ยังใช้หนังสือเรียนที่มีภาพประกอบ ...ฟังดูขัดแย้งกันยังไงก็ไม่รู้เนอะ

สาเหตุหนึ่งที่เว้นช่วงการ update เรื่องนี้ไปเสียนาน เป็นเพราะสับสนตัวเองค่ะ ว่าหนังสือ [ไม่มีภาพประกอบ] เล่มแรกสุดที่อ่านน่ะชื่ออะไรกันแน่ ค้นไป-ค้นมา หลายๆ รอบ ก็คว้าน้ำเหลว แทนที่จะจำได้กลับทำให้ตัวเองงงหนักยิ่งขึ้น เพราะเล่มที่เราคิดว่าใช่กลับเป็นเล่มที่ตีพิมพ์หลังจากเล่มที่เราว่าไม่ใช่ แต่มันก็ไม่จำเป็นว่าเราจะได้อ่านเล่มที่ออกมาก่อนอยู่แล้ว หรือจะเป็นการอ่านเรียงตามปีที่ตีพิมพ์ก็ไม่รู้

...เอาเป็นว่าเข้าเรื่องดีกว่านะคะ

มีหนังสืออยู่เอา2 เล่มค่ะ ที่เราไม่แน่ใจตัวเองว่าได้อ่านเล่มไหนก่อน ที่จำได้แม่นว่าเคยอ่านเจ้า 2 เล่มนี้ก็เพราะมันเป็นหนังสือที่มีแต่ตัวหนังสือดำๆ เต็มไปหมด แล้วก็มีเนื้อหาที่หนักเอาการด้วย [จนป่านนี้แล้วยังงงๆ อยู่เลยว่าทำไมญาติๆ ดิฉันปล่อยให้เด็กประถมปลายนั่งอ่านนิยายแปลกๆ ได้ตามสบาย ทั้งๆ ที่เนื้อหามันก็ใช่จะเหมาะสมกับเด็กสักเท่าไร เอ้อ... คนโตๆ นี่ก็เข้าใจกันยากเนอะ] เจ้าสองเล่มที่ว่าก็คือ ตลิ่งสูง ซุงหนัก ของคุณนิคม รายาวา และ คำพิพากษา ของคุณชาติ กอบจิตติ ค่ะ เหตุที่สับสนก็คือ เราจำได้รางๆ ว่าอ่านเรื่องตลิ่งสูงฯ ก่อน แต่พอลองเช็คปีที่ตีพิมพ์ดูกลับกลายเป็นว่าเรื่องคำพิพากษาตีพิมพ์ก่อนตั้งหลายปี ก็เลยลังเลอย่างแรง ไม่แน่ใจตัวเองว่าอ่านเล่มไหนก่อนกันแน่

เนื่องจากเราอ่านทั้งสองเรื่องตั้งแต่ยังอยู่ ป. 5 หรือ ป. 6 และก็ไม่เคยได้อ่านซ้ำเลยในช่วงสิบกว่าปีที่ผ่านมา จึงขอละเว้นการพูดถึงเนื้อหาของสองเล่มนี้ค่ะ เดี๋ยวพูดอะไรผิดๆ ไป ก็จะน่าอายเสียเปล่า เพราะสองเรื่องนี้ก็ออกจะโด่งดัง - เรื่องหลังนี่ก็เพิ่งมีคนสร้างเป็นภาพยนต์เมื่อปีหรือสองปีก่อน ด้วยการตีความเนื้อเรื่องผ่านตัวเอกที่ชื่อ "ไอ้ฟัก" แต่เราไม่เคยดูหนังหรือละครที่สร้างมาจากนิยายเหล่านี้เลยนะคะ ขอเก็บความประทับใจจากตัวหนังสือเอาไว้คนเดียวเงียบๆ ดีกว่า ถึงแม้จะจำเรื่องราวอะไรไม่ค่อยได้แล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากๆ ที่ได้อ่านหนังสือพวกนี้ตั้งแต่ยังเด็ก [จะให้ชัดก็คือ รู้สึกว่าโชคดีที่ได้อ่านทั้งๆ ที่ยังไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลยนั่นแหล่ะ] สำหรับคนที่เพิ่งอายุเลย 10 ขวบมาไม่นาน การที่ได้เรียนรู้เรื่องราวของ "โลกข้างนอก" ผ่านเรื่องราวและตัวละครแปลกๆ นี่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่เอาการเชียวนะคะ เอ... เวอร์ไปหรือเปล่านี่เรา

สรุปแบบห้วนๆ ได้ว่า ทั้ง ตลิ่งสูง ซุงหนัก และ คำพิพากษา เป็นเหมือนบันไดขั้นหนึ่งที่ได้พาเราขึ้นไปยืนอยู่บนขนกระต่ายค่ะ แต่ก็แค่ขั้นแรกๆ เท่านั้นนะคะ เพราะคงยังมีบันไดอีกเป็นพันๆ หมื่นๆ ขั้น กว่าที่เราจะได้ขึ้นไปถึงจุดนั้นจริงๆ

ถึงอย่างไร การผจญภัยบนเส้นทางสายน้ำหมึกก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วล่ะค่ะ

แก้ไข : เปลี่ยนจาก 2.1 เป็น 2 ค่ะ

**********

You are what You read : Part 2

On the second stage of reading : Books full of black thingies

Before I properly became a teenager, I had started reading the real books. [Author's Note: To be "real" in this sense is defined by the adults who do not appreciate to see their children reading comics, because comics are useless.] By this I mean something thoroughly full of characters and which are not textbooks, for even in the most serious texts, there still exist pictures and illustrations -- either those used by primary schoolchildren or university students. ...What a wonderfully perfect contrast!

Before we start, I should like to explain about the unnecessarily long interval between this and the previous section. Says, I'd become bit confused which book [without illustration] was the first that I read. And the attempt to "search" in the memory was proven in vein -- as the one I thought was the first was actually published many years later than the one I thought it wasn't. But it's not that necessary to read them chronologically, is it?

... Anyway, I'd better get straight to the point now.

There are 2 books that I'm not sure which of them I had read first. The reason that I remember them so well is because they're full of black characters and featured a kind of realistic theme -- which isn't quite appropriate for younger readers, at any rate. [Even until nowaday, I'm still curious why those elders said nothing about me reading such books, for there isn't anything someone at that age is supposed to know. Gee... Adults aren't that easy.] Ok, those two books are High Banks, Heavy Logs by Nikon Rayawa and The Judgement by Chart Kobjitti. Since Mr Kobjitti's famous novel The Judgement had been released so many years before Mr Rayawa's book was published, this is why I've become somewhat hesitated which of them was actually my first. Still, I humbly recalled that it should've been the High Banks, Heavy Logs.

As I had read those two books when I was in the 5th or 6th grade [later years in primary school] and hardly touched both during the recent years, I should like to skip the summary part and get straight to the impression. Those books are considered quite popular in Thailand and inclusive in the "must-read" list, so it isn't wise to say something falsely about them. Actually, The Judgement has been either serialised on TV or adopted to a cult film based on the leading character's, Faq, point of view. Well, I didn't watch any, for I don't think motion pictures would be the same as what I had read. By the way, I'm feeling lucky that I'd read this kind of books since I was very young. [Frankly speaking, it's a darn luck that I read these books despite having had absolutely no clue about the stuff at the time!] To the girl who had just past the age of 10, it was like turning the whole world upside down -- and shaking it a few more times -- to learn something about the "outside world" through the perceptions of weird characters in those intriguing stories. ... Have I said too much?

To abruptly sum it up, High Banks, Heavy Logs and The Judgement are the very early steps of the hundred-thousands to reach the top of the rabbit's hair. As for now, the peak is yet to be seen...

However, here began the journey on the inky road... ^_^

Edited: changed from v 2.1 to v 2.