~ Life is like a boat ~

Entry นี้เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องล่วงหน้าของเรื่อง ดี.เกรย์-แมน

โปรด ข้าม Entry นี้ไป หากท่านไม่ต้องการรับรู้เรื่องของการ์ตูนเรื่องนี้ค่ะ

โปรดอ่านกันหน่อยนะ~

*

*

*

*

*

167th Night : Allusion

Credit: A million THANKS to OneManga! and Cnet128 @ MangaHelpers 

In Retrospective: 164th Night - True Identity 

กลุ่มนักบวชชุดดำหรือ "Crows" ได้นำตัวอัลเลนเข้ามาในห้องที่มีเสนาธิการครอส มาเรียน และราวี่ ในฐานะของบุ๊คแมนฝึกหัด รออยู่ นอกจากจะโดนพันธนาการแขนข้างที่มีอินโนเซ้นสฺสถิตอยู่แล้ว กลุ่ม Crows ที่อยู่ด้วยยังสร้างเขตแดนกักตัว Exorcist ผมขาวเอาไว้อีกขั้นหนึ่งด้วย ในที่สุด ครอสก็เปิดเผยความลับเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างพ่อบุญธรรมและโนอาห์ที่รู้จักกันในนามของ "ลำดับที่สิบสี่" ให้กับลูกศิษย์เพียงคนเดียวของเขา!

"เจ้าคือคนที่มีความทรงจำของลำดับที่สิบสี่ฝังเอาไว้อยู่ เป็นเจ้าของร่างที่มีชีวิตอยู่เพื่อรองรับการฟื้นคืนชีพของลำดับที่สิบสี่"

หลังจากที่เปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างมานา วอล์คเกอร์ ผู้เป็นพ่อบุญธรรมของลูกศิษย์กับโนอาห์ที่รู้จักกันในนามของลำดับที่สิบสี่ ครอสได้อธิบายถึงสาเหตที่อัลเลนรู้จักบทเพลงของ "นักดนตรี" และสามารถเล่นเปียโนในห้องลับภายในเรือของโนอาห์ได้ โดยบอกว่าทั้งหมดนั้นเกิดจาก "ความทรงจำ" ของลำดับที่สิบสี่ที่ถูกฝังอยู่ในตัวของเขา และยังได้ถามว่าอัลเลนก็ได้เห็นอะไรบางอย่างแล้วเช่นกันใช่หรือไม่?

เสธ. ผมแดงบอกเล่าเรื่องราวให้ลูกศิษย์ฟังไปเรื่อยๆ โดยไม่ทันสังเกตว่าผู้ฟังหัวหงอกได้อยู่ในสภาพตะลึงพรืดไปเรียบร้อยแล้ว เพื่อไม่เห็นเป็นการเสียเวลา เสธ. ครอส จึงก้าวเข้าไปใกล้เจ้าศิษย์งี่เง่าที่ยืนแข็งเป็นหินแล้วตบหน้าไปเต็มๆ หนึ่งทีเพื่อเรียกสติ ...ถึงแม้อัลเลนจะรู้สึกถึงอันตรายเมื่ออาจารย์ก้าวเข้ามาประชิดตัว แต่ก็ดูเหมือนจะสายเกินกว่าที่หลบได้ทัน ใบหน้าซีกหนึ่งจึงต้องรับฝ่ามือที่ประเคนเข้ามาโดยแรงจนล้มลงไปนั่งกองบนพื้น

ส่วนอีกห้องหนึ่ง เลอ แวรฺริเยรฺ โคมุอิ และบุ๊คแมนชรา ที่กำลังฟังบทสนทนาระหว่างอาจารย์กับลูกศิษย์ผ่านเครื่องรับสัญญาณก็ดูจะผงะไปนิดหนึ่งเมื่อได้ยินเสียงตบเรียกสติดังขึ้นมาเหมือนกัน

หลังจากโดนเรียกสติกลับมา (แบบเจ็บๆ) อัลเลนได้ถามว่าความทรงจำของลำดับที่สิบสี่ได้ถูกฝังในตัวเขาเมื่อไร แต่คำตอบจากอาจารย์ทำเอาคนถามสติขาดวีนแหลก เพราะครอสเองก็ไม่รู้แน่นอนเหมือนกัน แม้จะพยายามตั้งสมมติฐาน (เดา) ว่าคงจะเป็นช่วงใดช่วงหนึ่งก่อนที่ลำดับที่สิบสี่จะโดนสังหารแน่นอน ทั้งนี้ เนื่องจากลำดับที่สิบสี่และมานาต้องหลบหนีการตามล่าอย่างหักซุกหัวซุนหลังจากการพยายามสังหารท่านเค้านทฺพันปี พอสบโอกาส เจ้าตัวคงจะเลือกใครก็ได้ที่ใกล้ตัวที่สุดมารองรับความทรงจำนี้เอาไว้เพื่อที่จะได้สังหารท่านเค้านทฺด้วยมือของตัวเอง

สำหรับการฝังความทรงจำลักษณะนี้เป็นสิ่งที่ตัวครอสเองก็ไม่คาดคิดและไม่เชื่อจนกระทั่งได้พบกับอัลเลน เสธ. ผมแดงบอกกับลูกศิษย์ต่อไป "โชคไม่ดีนัก ความทรงจำที่ถูกฝังอยู่นี้จะกัดกร่อนผู้รองรับมันไว้อย่างช้าๆ และจะเปลี่ยนผู้รองรับให้กลายเป็นลำดับที่สิบสี่ในท้ายสุด เจ้าเองก็คงได้รับรู้สัญญาณของสิ่งนั้นแล้วเช่นกัน"

อัลเลนรู้สึกราวกับว่ามีเงาปิศาจทมิฬเกาะหลังเขาอยู่ แต่สิ่งที่พูดออกมากลับกลายเป็นคำถามเกี่ยวกับสิ่งที่มานาได้บอกเขา เด็กหนุ่มผมขาวต้องการรู้เพียงว่า เมื่อมานาบอกว่ารัก "เขา" นั้น มานาหมายถึงตัว "เขาคนนี้" หรือเป็น "เขาอีกคน" กันแน่?

ดูเหมือนเสธ. ผมแดงจะประหลาดใจเป็นอย่างมากที่ได้ยินคำถามนี้ ครอสทรุดตัวลงไปอยู่ในระดับเดียวกับเด็กหนุ่มผมขาวที่นั่งคอตกอยู่ เขาให้คำตอบเพียงอ้อมๆ ว่ามานาได้เปลี่ยนไปหลังจากที่ลำดับที่สิบสี่โดนสังหาร ผู้ที่คอยเฝ้าดูแลอย่างตัวครอสเองก็บอกไม่ได้ว่ามานายังจำสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตได้หรือไม่

"เหมือนเรื่องตลกร้ายเลยสินะ แทนที่จะเลือกเอาพวกไร้ประโยชน์มารองรับความทรงจำ..."

ครอสไม่เคยคาดคิดว่าผู้ที่ถูกเลือกให้รองรับความทรงจำของลำดับที่สิบสี่จะเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง ในการปกป้องอะไรสักอย่าง ก็จำเป็นต้องยอมเสียสละอะไรบางอย่างด้วยเช่นกัน

ทิมแคมบีบินเข้ามางับบุหรี่ที่ครอสคีบไว้ในมือของที่ใช้กุมศีรษะของอัลเลนอยู่ เพื่อที่เสธ. ผมแดงจะได้ใช้มือข้างนั้นโอบศีรษะลูกศิษย์เข้าไปแนบไว้ที่หน้าอก ดวงตาของอัลเลนเบิ่งกว้างด้วยความตกใจที่ได้ยินอาจารย์บอกว่าแบบนี้คงหัวเราะใส่ทีโอดอลไม่ได้แล้ว...

"เจ้าจะทำอย่างไร หากฉันบอกว่าเมื่อได้กลายเป็นลำดับที่สิบสี่แล้วจะต้องลงมือสังหารบุคคลที่มีความสำคัญต่อชีวิตของเจ้า...?"

**********

ฝนยังคงตกอยู่เมื่ออัลเลนค่อยๆ คลี่ผ้าห่มคลุมรินารีกับจอนนี่ที่เผลองีบหลับอยู่บนโซฟาในห้องสมุด รินารีรู้สึกตัวขึ้นมาและยิงคำถามใส่เด็กหนุ่มผมขาวเป็นชุด อัลเลนบอกว่าโคมุอิยังคงคุยงานอยู่ในอีกห้อง ส่วนแก้มที่โย้อยู่ข้างหนึ่งนั่นก็เป็นฝีมือของท่านอาจารย์ผมแดง

หญิงสาวชาวจีนแสดงความห่วงใยออกมาก อัลเลนจึงส่งยิ้มเศร้าๆ ให้เธอพร้อมบอกว่า "ไม่เป็นไร"

**********

Chapter = Chit = Chat

หง่ะ~!!!

จริงๆ แล้วป๋า... รักอัลเลนนะ แต่ไม่ค่อยรู้วิธีแสดงออก